blog xmgz.eu

I Trail A Fume de Carozo, San Cibrao.

Tue, 05 Sep 2023 06:00:00 +0000

Reseña da participación nesta carreira en San Cibrao, Cervo (ver vídeo de turismo), onde copio e pego o que publiquei en Correr en Galicia.

O sábado fun alá correr, e como é a primeira edición vou contar un pouco como é a cousa por se repiten para o ano e alguén quere saber. Eu corrín a versión de 16 quilómetros.

Descrición

A organización é moi correcta, ou boa, ou como debe ser:

anunciaron a proba no championchip hai semanas e publicaron o regulamento (que algo máis explícito podería ser, pero vaia, minucias).
a zona de entrega de dorsáis e duchas estaban indicadas
os horarios cumpríronse (no que a min atinxía)
a sinalización da ruta era perfecta, con bastantes cruces pero era imposible perderse
había xente da organización, protección civil e bombeiros en cada lugar que requería certo control da seguridade polo tráfico de automóbiles
os avituallamentos estaban nos lugares indicados, incluso con vasos, e con moita froita. Ao igual que en meta onde che daban un megabocadillo e un par de bebidas (a maiores)

A Ruta

as miñas expectativas non eran moi alá (prexuizo meu) e ao final pareceume entretido e bonito.

comezas en San Cibrao-Praza dos Campos a nivel do mar, cuns dous ou tres quilómetros correndo ao longo do Río Covo que chega á vila, por unha ponte de pedra moi bonita e baixo as árbores. O camiño era “single track”, pero limpo e sen dificultade técnica.

Ponte do Bao, imaxe de turismo.gal

despois cruzas por debaixo da estrada xeral e vas indo cara o monte Medela, con antenas e unha canteira que teñen alí (300 e pico metros de alto), todo corrible (se tes forzas) sen gran desnivel. Aí polo seis comezas xa a aumentar o desnivel e sobre o 8 hai un pequeno (curto) cortalumes cunha pendente xeitosa, pero non de irse agarrando aos penedos ou ás uces.

pequeno tramo xa na cima onde pasas pola beira da canteira, cunhas vistas fermosas da costa do concello y más allá Sorriso Estaba nublado, pero safamos da chuvia e víase todo moi ben. Tampouco facía frío ningún.

Pasadas as antenas baixabas polo carreiro que teñen os das bicicletas estas que baixan a lo loco pa matarse, con moitas reviravoltas e sempre ben marcadas as zonas máis perigosas.

chegando xa de volta á vila métente pola beira do mar para ver así un pouco a paisaxe e tal, rematando no lugar de saída alí nunha pequena praza.

ruta no mapa

A miña carreira

Personalmente pasei unha boa mañán, saudando alí á xente, non levei un golpe e tras saír tranquilo funlle dando e o último tramo xa de correr fun “ao que podía”

Este ano fun un pouco por casualidade, un sábado pola mañán, pero igual para o ano fago a de vintepico quilómetros.

Nada máis, saúdos que que vaia ben.

VIII Andaina Terras de Altamira, Brión

Mon, 22 May 2023 06:00:00 +0000

Reseña da miña participación na andaina de Brión

Fotografías publicadas durante a andaina utilizando FediPhoto App, dispoñible en f-droid

Poucos días antes souben que ía dispoñer do sábado, así que mirei no Calendario se había algún evento/carreira ese día. Bingo! por fin podía participar na Andaina Terras de Altamira, en Brión (preto de Santiago de Compostela) na súa oitava edición.

Moitas veces estivera interesado en participar, por celebrarse nunha comarca que coñezo, saber que non sería demasiado dura e ademáis tiña boas referencias por parte de persoas que xa participaran en anteriores edicións.

Estiven pendente de se ía ir acompañado (de xeito personal) ou ir só para escoller a distancia a andar das tres dispoñibles: 16, 36 ou 50 quilómetros. Como fun só, elexín a distancia maior. Cría estar preparado para un esforzo de moi baixa intensidade pero longa duración. “Non pode ser para tanto” XD

O día saíu perfecto para andar. No mes de maio pode haber de todo, pero ás nove da mañán había un tímido sol, con algunha nube e moi pouquiño vento. Mantívose así todo o día, estando protexidos do vento e o sol polas árbores, pero nas zonas expostas nin facía calor nin incomodaba o vento.

A andaina

A organización, no saúdo, consellos e indicacións sobre a ruta, xa nos dixo antes da saída que estaban moi contentos coa participación de tantas persoas. Eramos preto de 650 inscritas entre as tres distancias, cun moi bo ambiente alí na carballeira de Santa Minia.

Os dous/tres primeiros quilómetros eran en subida, máis ou menos empinada ata a zona das derruidas Torres de Altamira (patrimonio cultural do concello). Despois continuaba un longo treito ata o primeiro avituallamento que era virtualmente chan (para ser Galicia), case todo por pistas amplas do monte. Antes da metade da ruta subíamos ata o alto dun monte que domina todo val da Mahía por un lado e mira hacia a Picaraña e Padrón polo outro. Estabamos a 480 metros de altura sobre o nivel do mar, o punto máis alto de todo o día.

A baixada era relativamente técnica e empinada, con pedra solta e sentíame máis cómodo e SEGURO baixando deixándome ir cun pequeno trote, mellor que andando.

Aínda que era unha andaina, cada un podía ir como estimase, pero podo dicir que en total debín facer dous ou tres quilómetros trotando, por diversas razóns que despois contarei.

Chegados á Igrexa de San Xulián de Bastavales (a das campás de Rosalía) estabamos na metade da ruta, separándonos finalmente dos que facían 36 quilómetros. A partir de aquí o desnivel era pouco, pero incluía algunha subida curta e moi empinada, pero que andando lévase sen problema.

San Xulián de Bastavales

Seguimos durante varios quilómetros o río Sar (que peniña da a merda que leva!!) ata que nos separamos de el para chegar ao Tremo, subir un pequeno monte e quedar de novo aos pés de Santa Minia.

captura de pantalla coa ruta en GpxPod-Nextcloud

A miña andaina

como digo arriba fun andando prácticamente todo o tempo, como correspondía nesta xornada. Non me cansei nin fatiguei, pero durante os últimos 10 ou 12 quilómetros tiña os pés e nocellos moi doridos. Non tiña soias nin rozaduras, pero non estou afeito a andar durante tantas horas e o esforzo dos pés, nocellos e parte inferior da perna foron grandes. Doíanme, pero era relativamente levadeiro e non sufrín nada. Quen di nada minte, pero en comparación con algún trail esto non foi nada. Con todo, tiña gañas de rematar dunha vez, e aquí ven o de que fun trotando algún tramo.

Na primeira parte da proba só corrín un par de veces… en dúas costas ben empinadas… para FUXIR duns que parecían máis cotorras que outra cousa. Virgen santa canto falaban, con ese tono de voz que se che mete nos miolos. Que me parece fenómeno XD pero eu intentaba desfrutar con tranquilidade do día e resulta que iamos ao mesmo ritmo e por tanto non nos despegamos durante moito tempo. Así que nunha reviravolta, cando non me vía ninguén, metinlle un aceleron duns 200 metros e xa non os escoitaba.

Non fun mudo todo o camiño, falei e intercambiei comentarios coas persoas, como facía calquera, pero hai xente cun tono de voz especial e unha locuacidade especial. Quizá na segunda parte da ruta “fuxín” doutro grupo. Si, agora que o lembro, xa bastante ao final.

Na segunda parte da ruta, e comezando na baixada longa e técnica do monte, comecei a facer trotes para relaxar os pés. Como non estaba cansado, sentíame realmente cómodo trotando suave. Así aproveitaba algunha baixadiña de vez en cando para trotar 50, 200 metros, co cal cambiaba de postura e aliviaba os pés. Non chegaba nin a suar nin respirar máis forte, pero era agradable. Nas dúas últimas horas incluso o facía de cando en vez en zonas chans.

Non tiña un obxectivo de tempo a cumprir, pero se todo ía ben presupostara algo máis de oito horas, e así foi. Entendo que trotando melloraba a media, pero son sincero se digo que dez minutos arriba ou abaixo non cambian nada.

Experiencia

Foi moi positiva, pasar tantas horas andando ao xeito do corpo, sen estrés ningún (menos as cotorras!!) tampouco me aburrín, e iso que levara unha lista de reprodución preparada, pero non precisei de artificios. Publiquei tres ou catro fotos durante a ruta, pero nin caso ao móbil tampouco.

O evento está ben organizado, coas indicacións de loxística bastante ben indicadas no regulamento, coa ruta PERFECTAMENTE sinalizada (aínda que eu me despistei nun cruce), cos avituallamentos ben abondosos e situados a intervalos regulares nos sitios indicados.

Non sei se volveirei en vindeiros anos, igual tardo, pero quedo con bo recordo.

Fotografía cos datos da andaina

Texto copiado/pegado desde a versión gemini en gem.xmgz.eu/gemlog

CC BY-SA

Bonos Activa Comercio en PassAndroid

Sun, 21 May 2023 06:00:00 +0000

usar PassAndroid para Bono Activa Comercio

A Xunta de Galicia volveu a activar a campaña de apoio ao consumo en Comecio Local a través dos Bonos Activa Comercio. Ao realizar unha compra nos comercios que se uniron á campaña (ver lista na web) tes un desconto no prezo de venda.

O sistema funciona a través dunha web onde á persoa usuaria se lle asigna un código QR que o comercio lerá coa súa app no momento do pago. A app do comercio contacta co servidor, valida o código, comproba o saldo do que dispón o cliente e indicalle ao comercio o desconto a realizar no prezo.

O cliente, ao darse de alta no sistema, convídao a instalar unha aplicación (Pass 2U) se é usuario dun trebello Android. Nun segundo paso, debe descargar o bono, que non é outra cousa que un ficheiro .pkpass , un tipo de arquivo que pode incluír a información da entrada a un evento (concertos, teatro, cine…), acceso a sistemas de transporte (avións,RENFE, autocares,…). Neste caso usan o mesmo sistema para que o cliente mostre o seu bono no comercio.

Como utilizo PassAndroid para o transporte (ferrocarril) e vin que o que descargaba era un ficheiro .pkpass o que fixen foi engadir este ficheiro á mesma aplicación. Recoñeceuno correctamente.

deste xeito podes:

evitar instalar outra aplicación máis no móbil
evitar todas as dependencias e adquisición de datos que fagan esa app e google
non depender dos servizos de google ao instalar desde f-droid.
importar ficheiros .pdf que conteñen códigos QR (como o certificado COVID)
utilizar esta app para outros usos (entradas, bonos,…)

Sobre PassAndroid

traducido da información mostrada no repositorio de f-droid

Mostra ficheiros PassBook (*.pkpass) e o código de barras dos formatos (QR, PDF417 e AZTEC). Pode utilizarse sen precisar conexión a internet.

Esta app é un visor de passes, un pass pode ser por exemplo unha tarxeta de embarque para o avión, un cupón de desconto na cantina do bar ao chegar, a entrada para o cine, tarxetas de membresía dun clube - existen múltiples aplicacións. Básicamente trátase dun sistema para substituír un anaco de papel ou plástico que normalmente deberías levar contigo - así reducimos a produción de lixo e salvámos algunhas árbores.

Correr é barato

Sat, 14 Jan 2023 06:00:00 +0000

artigo de opinión, publicado como resposta a un tema no foro de Correr en Galicia

Xa que perdín o tempo escribindo isto alí, vouno publicar no blog como reflexión e opinión acerca do tema do que costa ir ás carreiras populares.

é caro correr?

Correr é barato (virtualmente coste cero), pero ir ás carreiras populares de xeito regular é un deporte de clase media acomodada. Así que como ostentación pagamos o que corresponda e punto. Igual que “ir de viños”, pillar un móbil artificialmente caro ou corenta cousas máis (cada quen temos as nosas).

Ir a dúas ou tres carreiras ao mes, entre inscricións e desprazamento, non é un gasto menor se xa vas ao día. Non digo nada se vas coa familia e comedes por alí. E xa non falo de coller o fin de semana e “facer unha escapada” para ir a unha carreira.

Dentro dese gasto o da inscrición pode que incluso non sexa o maior, pero como é “directo” faise máis evidente que por exemplo o do desprazamento.

Con ises cartos mércaslle zapatos ao fillo (un pouco de demagoxia).

Non renego do bonito de participar nas carreiras, pero hai quen temos sorte de poder decidir ir ou non pero outras persoas directamente non poden.

A parafernalia das carreiras a min supérame, certo que isto é unha tara personal. Hai moito tempo que dixen que os concellos danlle os cartos a unha empresa/clube co único obxectivo de despois aparentar “fomento do deporte” cando fan notas de prensa. Pode parecer cínico, pero é o que me parece. Di ti que tamén “fomentan o desenvolvemento económico das empresas”, unha subvención como outra calquera.

Se o concello pon cartos, a carreira debería ser gratis para menores de idade, parados e xubilados. Para o resto facer unha estimación dos gastos a partir das necesidades básicas de seguridade e organización. Contratar a Terio Carrera non é unha necesidade básica (nada en contra del); a “bolsa” do corredor tampouco; a camiseta? pfff Y de este caballo no me bajáis 😄

engadido no blog

Poñer a policía local/protección civil a controlar a zona, unha auga cando fai calor, fomentar a participación con campañas publicitarias e actividades recurrentes nos barrios/comarca, colaborar cos clubes da comarca, … iso paréceme máis básico.

Hai xente por aquí que ía ás carreiras cando pintaban unha raia do chan, poñías un folio no peito no número escrito a man e dábanche unha botella de auga na meta. Non desfrutabamos menos que agora con chisp, hinchables, speakers (!!!), camisetas “técnicas”, bolsas con chucherías e mostras de produtos, e os tempos no móbil nada máis cruzar a meta. Cousas das que unha empresa, lexítimamente, espera obter unha plusvalía.

Se as persoas demandan (demandamos) estos servizos, pois a pagalos e a chorar a Cangas. Ou dalle dúas voltas ao parque do teu barrio picándote co cuñado o domingo pola mañán.

corolario

o publicado ten o contexto do tema no foro, sobre a inflación positiva que sufren as inscricións a carreiras populares que non ten visos de baixar.

A min o que máis me importa é a participación das entidades públicas no fomento de actividades para a saúde, non se é caro ou barato, porque cada quen cos seus cartos que faga o que estime.

Non temos parkrun en España, nin esa cultura (con outro nome).

El Paseo - Robert Walser

Tue, 10 Jan 2023 08:00:00 +0000

Título: El paseo (Der Spaziergang, 1917)

Autor: Robert Walser

Relato breve onde damos un paseo da man do autor.

Wandering

Este traballo pode incluírse dentro dese xénero literario caracterizado por deixar fluír os pensamentos mentras das un paseo. Todas coñecemos esa sensación, a cantidade de ideas e pensamentos que che pasan pola cabeza, estimulados quizás pola paisaxe, polo movemento, pola respiración acompasada, por liberar a mente ao fin. Outra cousa é ter talento para escribir iso nuns papeis.

O inicio do libro é un pouco desconcertante, polo rebuscado e barroco dalgunhas expresións con sobreabundancia de adxectivos (el mesmo o admite), pero nada máis saír da casa xa te deixas levar, consciente de que é a fórmula escollida.

A la gente que va levantando polvo en un rugiente automóvil les muestro siempre mi rostro malo y duro, y no merecen otro mejor. — El Paseo por Robert Walser (Páxina 18)

Defínese con un escritor de pouco éxito comercial, que vive ao día, e nestes paseos observa e analiza a súa vila (Biel?) e sobre todo aos seus veciños, caracterizando os diferentes oficios e función do seu marco moral. Non dubida en criticar aqueles aspectos da sociedade que considera (desde a administración pública ao capitalismo)

Eloxia explícitamente ao paseo, a necesidade que sinte de andar sen destino concreto, así como a inspiración e beneficio que lle proporciona a nivel mental.

En un bello y dilatado paseo se me ocurren mil ideas aprovechables y útiles. — El Paseo por Robert Walser (Páxina 47)

Tampouco agocha a crítica a certos vicios, profundizando na socioeconomía da súa vila.

Sin duda a las tabernas nunca se va lo bastante tarde, porque se producen las sabidas consecuencias, y cada cual las sufre lo suficiente. — El Paseo por Robert Walser (Páxina 24)

Unha vez lle colles o punto ao estilo resulta incluso divertido. Un Paseo cheo dos contrastes e contradicións propios das persoas e a sociedade. Un final moi bonito e poético.

Citas desde bookrastinating

The call of the wild - Jack London

Sat, 07 Jan 2023 08:00:00 +0000

Título: The call of the wild

Autor: Jack London

The Call of the Wild tells the tale of a domesticated dog stolen from his California family and sold to sledders in Alaska. As he adapts to the harsh and wild environment, he slowly sheds domestication and returns to his primal roots.

Narrado en terceira persoa desde a perspectiva dun can o relato é totalmente inmersivo. Desde o primeiro momento, describindo a miseria do seu rapto cando desfrutaba dunha vida regalada ata os momentos de epifanía cando comeza a sentir que rexurde a súa verdadeira esencia.

O relato non decae en ningún momento, nin se perde en reviravoltas que non levan a ningures, se non que seguimos a ruta que sinala o destino do can.

A natureza de Alaska, fermosa na súa inclemencia, e a dura vida das persoas que viven e buscaban fortuna nesa remota rexión dan contexto a unha historia de resistencia e supervivencia onde tamén caben o respecto e o cariño.

John Thornton would reverently exclaim: "God! you can all but speak!" — The Call of the Wild por Jack London (Páxina 90)

Fáltache falar!

Descarga o libro

Citas desde bookrastinating

Resumo Actividades 2022

Thu, 05 Jan 2023 06:00:00 +0000

En 2022…

Esta imaxe resume o tempo dedicado a deporte, actividades, ocio activo, etc. durante o ano 2022.

se os comparo con 2021

totalizados

seguindo o formato establecido e facer comparación directa

ano	tempo	distancia	núm. actividades(*)
2022	459 h.	4885 km.	421
2021	580h.	6449,42km	548
2020	393h.	6623km.	403
2019	316h.	5007km.	284

Comentario e sensacións

63 vs 95 horas de ciclismo

171 vs 173 horas de correr

180 vs 270 horas de andar

a diferencia fundamental estivo nas horas dedicadas a andar. Na primavera do ano pasado (2021) estiven moi emocionado con iso de andar, de sumar pasos, etc. Este ano seguín andando, pero fun consciente de que principalmente na segunda metade do ano andiven significativamente menos. A bici tamén a pillei menos, sobre todo no verán, que é cando ando por carretera e tamén era consciente de que a tiña abandonada. Poucas saídas fixen de forma consistente.

O tempo e distancia dedicados a correr foron prácticamente idénticos (uns 1600 km.)

Foi un ano bastante activo, non me abandonei ou parei completamente en ningún momento.

Saúde

Outro ano máis sen estar enfermo, nin un catarro chico. Vou morrer saníssimo. Os antinflamatorios/analxésicos tamén están moi controlados (de media, unha ou dúas pílulas ao mes) e sempre por cuestións agudas e concretas, en zonas diferentes, nada crónico. Se me paso de intensidade/volume, se fago algo mal,… pode doerme algo, pero raramente teño problemas.

Psicolóxicamente, respecto do deporte, estou satisfeito comigo mesmo, non me presiono e desfruto do proceso, do día a día de estar activo e adestrar, máis que dun resultado ou competición. Estar ao sol, desfrutar de poder esforzarme… segue sendo agradable 🤞.

Competición

Cada vez atráeme menos. Xa non competir, se non simplemente ir ás carreiras. Das urbanas vou ás catro ou cinco clásicas de toda a vida e por saudar á xente, que vexan que non morrín, e punto. Unha vez alí pásoo ben 😃 , pero nin de coña me preparo para competir.

Os trails ben, pero ir sempre aos mesmos sitios… tamén cansa. E ir a novas carreiras… cada vez tería que ir máis lonxe e a loxística para min créame un estrés que non compensa o desfrute. Son así, que lle vou facer 😔 Cambian a ruta, e o clima, … sempre hai motivos e fun en total a 12 carreiras (según vexo), cando normalmente ía a preto de 20.

Corrín un maratón de montaña (Portosín) e un de ruta (Coruña). O primeio foi unha experiencia moito máis satisfactoria (e dura) que a segunda, fáiseme aburrido un maratón destos, pero tamén é un reto intentar facelo ben, así que probablemente volva. Non lle teño pillado o punto de equilibrio mentalmente, non sei sufrir ese tipo de esforzo. Non sufro, en realidade.

De hoxe un ano!! 😃

41 Carreira Popular de Negreira

Tue, 15 Nov 2022 06:00:00 +0000

13 de novembro, 2022. A ruta no circuito homologado de 10 quilómetros que se usa nas últimas edicións.

do diario (en gemini)

A Clásica, Carreira Popular de Negreira

Visto o que me pasou en Santiago non me sentía motivado para correr descalzo. Despois de 15 días xa tiña os pés ben (só durou un par de días a molestia) pero sentía que non era recomendable. Fun cos tenis NewBalance a facer tamén o mellor tempo posible. O día estaba bo para correr, aínda que facía algo de vento.

Non tiven problemas de saúde, pero despois do maratón estou nunha fase de estar activo pero sen adestrar. Corrín forte pero con cabeza e repartín as forzas que tiña. Fáltame moita velocidade nas pernas.

Tanto nunha carreira como noutra recuperei moi ben, pero dous días despois desta de Negreia apareceume unha molestia no xeonllo dereito, na rótula. Só o menciono, non foi a máis.

O inverno

Non creo que volva a correr ata febreiro, iso é o que sinto agora. Estou ben, pero apetéceme máis ir andar e correr menos. Había que intentar aproveitar o inverno para coller bos hábitos respecto de facer ximnasia. Non teño moita esperanza.

Creo que de carreiras xa tiven abondo. Agora a baixar o ritmo ata fin de ano.

43 Carreira 👣 Pedestre Camiño de Santiago

Tue, 01 Nov 2022 06:00:00 +0000

30 de outubro 2022, corrín descalzo 👣 por seguir a tradición.

copio e pego do diario

Outro ano máis corrín descalzo. O chan estaba mollado pero boa temperatura. Corrín intentando repartir o esforzo con cabeza pero dándo todo. Fixen un tempo bastante acorde ao momento de forma (ben!) pero tamén fixen un par de bochas feas pola mala técnica. Correndo notaba algo de molestia pero non me afectou. Pero xa pola tarde vin unha bocha fea sobre todo no atepé esquerdo, e no dereito no canto externo. Blisters, que dirían na Formula1. Nas últimas semanas correra moi pouco descalzo, e moito menos a esa velocidade durante tanto tempo.

Bah! non me arrepinto. Foi ben.

tres días antes puxéranme a cuarta dose da vacina do covid e estiven un día algo jodido, pero sinceramente o día da carreira non me notei disminuído por isto.

IV Dubra Trail, Portomouro

Tue, 25 Oct 2022 06:00:00 +0000

cuarta edición do Dubra Trail, que volve tras o parón pola pandemia e nesta ocasión elexiron organizala en Portomouro.

23 de outubro, 2022

A zona de saída/meta/administración estaba na escola de Portomouro, cruzabas ao outro lado do río e xa collías o camiño hacia o sendeiro que segue o curso do río Tambre ata a zona do remuíño, onde están as ruínas dunha antiga central eléctrica.

Ata este punto o recorrido é prácticamente chan (pódese facer andando ou en bici en calquera época do ano), pero entón comezamos as dúas subidas significativas. A primeira máis longa, por pistas con bastante inclinadas e a segunda, ata o Castelo de Portomeiro, que incluía unha trepada final (con corda fixa por seguridade).

Desde ahí o desnivel era moi favorable con algunha subidiña pequena e empinada para volver á vila. Tanto nesta baixada como na zona entre as subidas había tramos moi bonitos (e técnicos) seguindo o curso duns regueiros e zonas de muíños.

Copio e pego o que puxen no diario

onte fun correr o Dubra Trail, máis pendente dos dous andaríns que da miña carreira. Preocupado porque chovía moito, ventaba moito, e había un par de subidas e baixadas onde podías caer e levar un golpe. Non fun tranquilo en todo o día. Personalmente non tiven problema, pero tampouco é que me sentise forte. Non lle quero botar a culpa á cabeza, pero algo seguro que influíu. O recorrido era ameno e variado, coa zona zo río e o remuíño, a fervenza en todo o seu explendor, as vistas desde o alto, …

Fixo un día de vento e chuvia, pero non frío, polo que o levamos ben dentro do que cabe. Esto fixo un pouco máis técnico e complicado o recorrido, pero non foi excesivamente duro e era bonito de correr, sen nada que envexar a zonas máis coñecidas (dentro desto de correr).

A organización foi moi correcta en canto á sinalización e seguridade da ruta, avituallamentos nos lugares indicados, axilidade na recollida de dorsais, etc. Son moitos meses preparando o evento e notábase.

A nivel particular podo dicir que “desubrín” algún camiño que non coñecía, vin caer auga da fervenza que baixa de Bachao como nunca a vira 😍, e non levei un golpe. Algo de frío pasei co vendabal que habia nos altos, pero foron poucos minutos e non foi a máis. Como digo arriba, fun algo preocupado todo o tempo, o que me impideu ir algo máis relaxado, pero ben está o que ben acaba e puidemos desfrutar todos xuntos sen problema dos callos e rosca que había na meta.